Program


AIDA
11

AIDA

Opera u četiri čina (7 slika) | Libreto Antonio Gislanconi

Praizvedba u Kairu 24. decembra 1871. godine povodom otvaranja Sueckog kanala

Trenutni događaji



Premijera 10. april 2013. / Velika scena

 

Dirigent Piter Leonard k.g. / Đorđe Pavlović

Reditelj Ognjan Draganov k.g.

 

Premijerna podela:

Kralj Egipta Stefan Pavlović / Mihailo Šljivić

Amneris, njegova kćerka Jelena Vlahović / Nataša Jović Trivić / Dragana Del Monako / Jadranka Jovanović

Aida, robinja Jasmina Trumbetaš Petrović / Ana Rupčić / Sanja Kerkez

Radames, egipatski vojskovođa Janko Sinadinović / Hon Li / Dušan Plazinić

Ramfis, egipatski prvosveštenik Ivan Tomašev / Nenad Jakovljević / Slavko Sekulić

Amonasro, etiopski kralj, otac Aidin Miodrag D. Jovanović / Aleksandar Stamatović

Glasnik Nenad Čiča / Danilo Stošić

Sveštenica Ivanka Raković Krstonošić / Biljana Soldo / Tatjana Mitić / Marija Mitić Vasić 

Sveštenici, sveštenice, vojskovođe, etiopski zarobljenici, egipatski narod.

Orkestar, Hor, Balet i statisti Narodnog pozorišta u Beogradu

Solisti baleta: Milica Jević, Nada Stamatović, Smiljana Stokić / Ivana Savić, Olivera Gavrilov, Tijana Šebez (III slika) Milica Jević, Miloš Marjan / Ivana Savić, Lojd Peči (IV slika)

U III slici učestvuju učenici Baletske škole „Lujo Davičo“

 

CELESTE AIDA!

 

Sinteza italijanske operske romantike 

Tri godine posle Don Karlosa, 16. jula 1870, Verdi je pisao jednom svome prijatelju: „Rekao sam vam da sam zauzet. Zamislite čime? Komponujem jednu operu za Kairo! Neću ići da je stavim na scenu: bojim se da ću ostati tamo dole, mumificiran“. Međutim, nije ostao mumificiran, već naprotiv – glorifikovan. Verdi je prihvatio ponudu Izmael-paše, egipatskog kediva, da za posvećenje novog operskog pozorišta u Kairu i za otvaranje Sueckog kanala komponuje veliku svečanu operu. Arheolog Eduard Marijet Bej, poznat po svojim iskopavanjima kod Memfisa i Tebe, dao je siže u obliku jedne priče. Kamij di Lokl, direktor Komične opere u Parizu, saradnik na libretu Don Karlosa, dramatizovao je taj tekst da bi ga, najzad, Antonio Gislanconi, pevač, novinar i dramatičar, stavio u stihove jednog operskog libreta, uz intervencije kompozitora. Verdi je posetio Kairo i Egipat, doživeo ambijent i inspirisao se na licu mesta. Za četiri meseca, za jedno upravo neverovatno kratko vreme, sredinom novembra 1870, partitura Aide je bila završena. Poručeni su u Parizu dekor i kostimi, konstruisane specijalne „Aida-fanfare“ za veliku trijumfalnu scenu, izabrani glavni interpretatori, pa je Aida, u novoj zgradi Kairske opere, svečano prvi put izvedena 24. decembra 1871. godine, sa ogromnim uspehom. Taj trijumf je ponovljen na premijeri u milanskoj Skali, 8. februara 1872. godine (trideset dve zavese!), pa je pobednički hod Aide preko italijanskih i evropskih operskih scena bio daleko brži nego onaj, prethodnih Verdijevih opera (premijera u Berlinskoj dvorskoj operi 20. aprila 1874, dva dana kasnije u Velikoj operi u Parizu, a krajem aprila u Bečkoj operi). Od Gislanconija, Verdi je tražio scensku reč, onu koja jasno izražava situaciju, koja podstiče njegovu zvučnu fantaziju da aktivnom melodikom, muzički izrazi osnovna ljudska osećanja i strasti: radost, bol, ljubav, mržnju, prokletstvo, osvetu i smrt, da ostvari jednu muzičku dramaturgiju, čiji je najdublji smisao: predstava čoveka u muzici i kroz muziku. U oproban i efektan, ali prazan i spoljašnji šablon francuske velike opere, iz koje Aida u znatnoj meri proizlazi, Verdi je uneo duboko čovečansku dramu, koja se razvija na uzbudljivim sukobima ljudskih strasti i tragičnoj podvojenosti između ljubavi i patriotizma. Realista po svom umetničkom metodu, on daje, u okviru jednog romantičarski koncipiranog sižea, stvari, događaje i ljude u sažetoj i ubedljivoj formi, u onome što predstavlja njihovu najelementarniju suštinu. Na taj način Verdijeva opera postaje karakterna opera. I pored toga što orkestar prestaje da bude samo uprošćena pratnja melodijske linije i što preuzima na sebe crtanje karaktera, podvlačenje dramskih momenata, dočaravanje štimunga pejsaža i atmosfere scene, ipak, po duboko ustaljenoj italijanskoj tradiciji, glavni izražajni faktor ostaje pevana melodijska linija, koja nosi dramsku radnju, zrači i obogaćuje ostale elemente muzičko-dramskog izraza. Potresna drama, ostvarena nezaboravnom zvučnom lepotom, muzičko-scensko delo u kojem je data sinteza italijanske operske romantike, Verdijeva Aida postala je i ostala jedno od najprivlačnijih dela velikog operskog repertoara. Celeste Aida!

 

B. Dragutinović

 

(Izvor:www.narodnopozoriste.rs)

Preporuka


FIBA Women's EuroBasket 2019

Hala "Čair", Kristalna Dvorana, Beogradska Arena

Najbolje ženske košarkaške reprezentacije Evrope će se ovog leta boriti za evropski tron…

Scene iz bračnog života

Letnja pozornica Palić

Scene iz bračnog života je pozorišna predstava Ingmara Bergmana, u režiji Ane Tomović.…

Prijavite se na naš newsletter!

Budite prvi koji će dobiti infromacije u vezi svih najboljih predstojećih događaja